RUPSJE NOOITGENOEG

Ergernissen. Wij hebben ze allemaal. Ik bedoel: dat wij ons aan anderen ergeren. Niet dat anderen zich aan ons ergeren. Nee toch? Aan ons gedrag mankeert niets, maar aan dat van anderen… Maar dan klopt er iets niet. Iedereen ergert zich aan een ander dus dat betekent automatisch ook dat die ander zich ergert aan… een ander? EG… nou ja, u begrijpt mij wel. Herkenbaar? Ergernissen in gedrag: het laatste velletje wc-papier laten zitten zodat je geen nieuwe rol hoeft te halen; lang in de koffie roeren en dan met het lepeltje tegen het kopje tikken; bijna lege flessen of pakken in de koelkast terug zetten of, op het werk: met je telefoon bezig zijn tijdens vergaderingen of gesprekken en ook: het eindeloos cc’en van irrelevante mensen in je mails…. En wat dacht u van ergernissen in het verkeer: bumper kleven, pas op het laatste moment ritsen, agressief rijden, te langzaam rijden… en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Maar weet, het is niet gezond om u te ergeren en het spreekwoord luidt ook niet voor niets: ‘Erger u niet maar verwonder u slechts’.

Nou, waar ik mij mateloos aan kan aan ergeren…. eh… verwonderen… zijn mensen die ‘zo handig’ zijn en er nog voor uitkomen ook. En dan heb ik het niet over doe-het-zelvers. Nee, ik heb het over het schimmige handig zijn. Bijvoorbeeld over hoe je de belastingdienst te slim af wilt zijn. Ik hoor (of lees) die verhalen meestal met stijgende verbazing aan. De moraal die sommige mensen er op na houden… Mensen die bezijden de waarheid belastingaangiften in vullen doen de belastingdienst, onze maatschappij én dus ook de ‘wel belastingbetaler’ tekort. En waar ik al helemaal niets van begrijp, dat er mensen zijn die zo ontzettend veel geld verdienen of hebben verdiend, of gewoon hebben, dat juist dié mensen er alles aan doen om de belasting te ontduiken. Die rupsje Nooitgenoeg willen zijn en aan één of twee of drie huizen, auto’s en boten niet genoeg hebben en nog een privéjet en een privé-eiland en nóg meer moeten hebben. Hoeveel heeft een mens nodig? Waarom moet die voetballer, die per week een ton verdient, ook nog via offshore bedrijven op Panama met duistere transacties de belastingdienst succesvol omzeilen? Waarom moet één van de rijkste families van Nederland, met een geschat vermogen van 6,2 miljard, via trusts op Bermuda en brievenbusfirma’s op de Britse Maagdeneilanden privéopnames en schenkingen uit het zicht van de belastingdienst weten te houden. En zo staan er veel namen op de zwarte lijst van de Panama papers. Ook veel van die zogenaamde weldoeners. Zoals die popzanger of die hippe ondernemer die breeduit via de media laten weten hoe goed zij wel niet zijn voor de mens en de wereld om hun heen door geld te doneren of om geld op te halen voor goede doelen. Maar die nu boven komen drijven als de allergrootste belastingontduikers. Ja, dat is makkelijk weggeven en zo betalen ze dan voor een schoon geweten? Daar erger ik mij dus rot aan.

Iedereen moet belasting betalen. Dat is nu eenmaal de afspraak en het systeem waardoor onze maatschappij functioneert. En wij krijgen er ook wat voor terug. Ook de mensen die zichzelf nog meer willen verrijken door belasting uit de weg te gaan maken gebruik van de voorzieningen die betaald worden met geld van de belastingbetaler. De geasfalteerde rijksweg, de brug over een rivier, de straatlantaarns, het ziekenhuis, de zorgcentra, het onderwijs… En ook al heb je 100 miljoen op de bank staan, dan nog krijg je net zoals ieder andere Nederlandse staatsburger een AOW-uitkering, want ook daar heb je jarenlang belasting voor afgedragen, als het goed is. Natuurlijk moet er een goede balans zijn tussen de afdracht en wat je er voor terug krijgt. Wij hebben tijden gekend waarin je gestraft werd voor hard werken. Dat je, hoe meer als je verdiende, je steeds meer belasting moest betalen, tot wel 70 cent van elke gulden die je verdiende. Nu is er een milder belastingstelsel. En een ondernemer die hard werkt en risico’s neemt die mag, als het goed gaat met zijn bedrijf, ook navenant beloond worden. Maar elke burger en elke ondernemer mag terecht de vraag stellen: wat krijg ik terug voor mijn belastingcenten?

Als ondernemer blijf ik daar kritisch naar kijken. Is die balans in orde? Wij behoren met DMT nog steeds tot het MKB, het Midden Klein Bedrijf. Wist u dat 99,8 % van alle Nederlandse bedrijven onder de definitie MKB valt en dat het MKB goed is voor 66% van het Bruto Nationaal Product en werk verschaft aan 67% van de beroepsbevolking? Daar kunnen de multinationals ‘nog een puntje aan zuigen’. En toch kan ik mij niet aan de indruk ontrekken dat het juist de multinationals en die start-up bedrijven zijn die door de overheid met subsidies en geringere belastingdruk extra worden geholpen. Dat daar, vanuit de politiek, altijd focus op is. Ja, ze kunnen beter goede sier maken met namen als Shell, Unilever, ING Groep of een nieuw, spraakmakend online bedrijf dan met DMT (denken ze). Maar als je de sector MKB als één geheel bekijkt zijn wij immers mega belangrijk. Ik voel mij ook zo’n ondernemer die zijn kop stoot tegen het plafond. Wij zitten met het bedrijf ook in zo’n fase van: en hoe nu verder? Misschien zou de overheid meer kunnen doen om bedrijven als het onze in de verdere groei te stimuleren. Ooit heb ik mee gedaan aan het programma ‘groeiversneller’, deels door de overheid gefinancierd. Voor DMT heeft het destijds gezorgd voor een enorme ‘boost’. Het programma is gestopt maar de overheid kan meer doen. Bijvoorbeeld het faciliteren van clusterorganisaties en campussen waar ondernemers van kunnen profiteren door het uitwisselen van kennis en ‘know-how’ en door gebruik te maken van de geboden accommodaties, zoals laboratoria, werkplaatsen, kantoorruimtes en kennisinstellingen. Want van die middengroep, bedrijven met 250 tot 1000 medewerkers, zijn er de laatste tijd meer van verdwenen dan er zijn gecreëerd. Het blijkt dat in die categorie doorgroeien moeilijk is. Dat kan ook aan de ondernemer zelf liggen, of geen goede mensen om hem heen, of problemen met financiering maar ik vind dat het een taak is van de overheid om die bedrijven te ondersteunen en te helpen in de groei. Want van hieruit kan er veel werkgelegenheid worden gecreëerd wat belangrijk is voor de economische groei en voor de belastingdienst en dus voor de maatschappij.

Ik pleit er voor dat de politiek en het bedrijfsleven, ambtenaren en ondernemers meer moeten samenwerken. Lastig genoeg want allebei hebben ze een ego van hier tot Tokyo. En toch moet het kunnen. De overheid moet zich afvragen: ‘waar help ik de ondernemer mee?’. En de ondernemer mag aangeven: ‘met goed onderwijs, een prima vestigingsklimaat, duurzame ECO-systemen, geringere belastingdruk, meer subsidies…’ Natuurlijk moet de ondernemer zijn eigen verantwoordelijkheid houden en moet hij de durf hebben met zijn kop door het plafond te breken. Als de overheid goed gaat kijken, en vooral luisteren, naar wat een ondernemer zoal tegenkomt bij de groei van zijn bedrijf, en als gevolg daarvan die groei zou willen stimuleren met gunstige regelingen en goede voorzieningen, dan worden wij er allemaal wijzer van. Gaat het de ondernemer goed, dan gaat het de overheid ook goed. En zo dragen wij dan samen bij aan een schone en welvarende toekomst.

 

Erwin Dirkse – CEO DMT Environmental Technology