KENTERPUNT

Als ik dit schrijf is het is de week van het kenterpunt. Gisteren was het nog winter. Vandaag staat de zon loodrecht boven de evenaar en dan begint in Nederland de lente. Meteorologisch was die al begonnen op 1 maart, astronomisch gezien rekenen wij vanaf 20 maart. Dag en nacht duren op de eerste lentedag overal ter wereld even lang. Behalve in ons land, daar duurt de dag 10 minuten langer… het zal ook niet zo zijn. Dus hadden wij 10 minuten langer de tijd om bij te komen van het grote politieke kenterpunt: de coalitie is haar meerderheid in de eerste kamer kwijt en de VVD heeft haar meerdere moeten erkennen in het Forum voor de Democratie als grootste partij van dit land. En wellicht wordt het klimatologisch ook een kenterpunt. Of niet… het is maar net hoe je het bekijkt. Het zal wel wat honderdsten graden opwarming van de aarde duren voordat wij daarop het antwoord zullen weten. Wordt Thierry Baudet de nieuwe James Bond 0,00007 die met 13 zetels in de eerste kamer korte metten zal maken van het, met de hakken over de sloot nog nét voor de provinciale statenverkiezing door de coalitie gesloten, klimaatakkoord? Of zal de coalitie, met Jesse Klaver aan het groen-linkse roer, een nieuwe koers uitzetten? Of zal de Partij van de Arbeid de sleutelrol gaan vervullen in het lostrekken van het klimaatakkoord? Niemand weet het nog en ik al helemaal niet. Daar heb ik niet écht verstand van en ik wil het op deze plek eigenlijk niet over politiek hebben. Maar wat ik wel weet: zo schiet het niet op…

Voordat er echt beleid gemaakt is van het klimaatakkoord en in de praktijk kan worden gebracht zijn wij zomaar een paar gesmolten ijsbergen verder. En Thierry de Slingeraar zal er zeker geen beleid van willen maken maar eerder gehakt. Maar ach, ook dat komt wel goed. Alles volgt de wetten van de natuurkunde, denk ik dan maar. Helt het de ene kant over dan zorgt tegenwicht op de andere kant wel weer voor een natuurlijke balans. Niets is nog zeker, niets is niet terug te draaien, er zit nog heel veel gas in de Nederlandse bodem en de buizen liggen er gelukkig nog. Natuurlijk moeten wij blijven werken aan het kunnen voldoen aan het klimaatakkoord van Parijs in 2050 maar wellicht kunnen wij er ook via andere wegen komen. Een politieke verschuiving geeft wellicht ook ruimte voor andere inzichten en oplossingen. Maar goed, genoeg nu over de politiek, wij zullen het wel zien. Laat ik het over andere zaken hebben. Want terwijl de heren en dames politici zich druk maken over gewonnen of verloren zetels en hun, daarvan afhankelijke, persoonlijke toekomst, blijft ondernemend Nederland doorwerken aan verdienmodellen die geheel los staan van een politiek klimaatakkoord maar wel belangrijk kunnen zijn in het terugdringen van de CO2-uitstoot.

Dat zie ik als het grootste pluspunt van de laatste jaren. Het dringt langzamerhand door, bij een steeds grotere groep mensen, dat wij anders met onze aarde moeten omgaan. En ook kunnen omgaan. Er zijn al zoveel alternatieven voor fossiele energie. En die worden technisch en economisch gezien alleen maar beter. De ontwikkelingen gaan bizar snel. En er gaan nog meer alternatieven komen. Bovendien, wat ‘vandaag’ niet kan is ‘morgen’ wel haalbaar. Regelmatig komen er weer uitvindingen in het nieuws die tot de verbeelding spreken. Onlangs hebben onderzoekers van de universiteit in Leuven een zonnepaneel gepresenteerd dat waterstofgas maakt uit vocht in de lucht. Twintig van deze zonnepanelen zouden een gezin een heel jaar lang van stroom en warmte kunnen voorzien. En er is een Fries bedrijf in Drachten die een onderwatervlieger heeft ontwikkeld die met de (getijden)stroming van water energie kan opwekken. Het idee van een vlieger die in de lucht energie opwekt bestond al veel langer maar nu is er ook een Nederlands bedrijf die dit concept verder commercieel ontwikkelt. Een groot inspirator en pionier op dat gebied was astronaut Wubbo Ockels. Auto’s en boten die rijden op zonnestralen, de elektrische hogesnelheid Superbus… alles begint bij een goed idee. Hij zag zichzelf als ‘astronaut van ruimteschip Aarde’ en daagde de studenten uit: “Wij moeten stoppen met het kapot maken van de aarde. Iemand moet beginnen. Waarom wij dan niet?”. En over het energievraagstuk zei hij: “Er is absoluut geen energieprobleem, wij gebruiken alleen de verkeerde technologie”. En dat onderschrijf ik volledig ook al lijken sommige oplossingen te mooi om waar te zijn en vaak hoor je er dan ook niets meer van.

De techniek is er al en wordt alleen maar beter en efficiënter én economischer én goedkoper én gebruiksvriendelijker én zoveel mooiers meer. Kijk naar de hoeveelheid alternatieven: bio-ethanol, methanol, wind- en zonne-energie, groene waterstof voor energieopslag, groen gas, bio-LNG… Het vertrouwen is er, het draagvlak wordt steeds groter en ik durf met grote zekerheid te stellen: het komt goed. Een wereld met steeds minder CO2 uitstoot gaat er komen. En misschien worden de doelstelling van Parijs 2050 wel eerder gehaald door de alsmaar sneller ontwikkelende wetenschap en technologie. En door de veranderende ‘mindset’ van veel mensen. Als ook de grote oliemaatschappijen en energiebedrijven het inzicht krijgen dat het einde van het tijdperk van de fossiele energie nadert en andere verdienmodellen voorhanden zijn dan kan het snel gaan. Nu zijn er nog zoveel belangen (lees: macht en geld) die de echte doorbraak vertragen. Daar verandert een klimaatmars nog niet veel aan. Waar wij wel wat aan kunnen hebben is een sterkere en strengere overheid. Die zich niet alleen richt op het terugdringen van de CO2 uitstoot maar de problematiek op meerdere fronten tegelijk aanpakt. Die regels opstelt waardoor het niet meer mogelijk is of te duur wordt om water, verpakt in tomaten, heen en weer te laten rijden tussen Nederland en Spanje. Of die er voor zorgt dat de enorme uitstoot van zware stookolie terug wordt gedrongen op vrachtschepen die containers vol met wattenstokjes vanuit China naar Nederland vervoeren (als het al niet voortijdig over boord slaat). En meer van die onzin. Er is nog zoveel te winnen…

Maar uiteindelijk komt het goed. En op tijd. Daar ben ik van overtuigd. Het moment komt dat er meer geld is te halen uit een circulaire economie dan uit een lineaire economie. Het moment komt dat fossiele energie niet meer kan concurreren met nieuwe (CO2 uitstoot-vrije) energie. Het moment komt dat de schone en welvarende toekomst waar wij als DMT ook aan werken geen toekomst meer is… maar er gewoon is. Met of zonder politiek gedoe. Dàt is pas een kenterpunt.

Erwin Dirkse
CEO DMT Environmental Technology